منوی اصلیخطابه غدير
الْحَمْدُ للّهِِ الَّذي عَلا في تَوَحُّدِهِ وَدَنا في تَفَرُّدِهِ وَجَلَّ في سُلْطانِهِ وَعَظُمَ في أَرْكانِهِ، وَأَحاطَ بِكُلِّ شَيْءٍ عِلْما وَهُوَ في مَكانِهِ، افراد آنلاین |
تنها يك روز... به عيد الله الأكبر باقي است
يكشنبه هفدهم ذيالحجّة سال دهم هجري قمري، 26 اسفند سال دهم هجري شمسي، هفدهم مارس 632 ميلادي
كاروان بزرگ غدير به همراهي وجود مقدّس پنج نور پاك، پيامبر، اميرالمؤمنين، حضرت زهرا، امام حسن و امام حسين عليهم السلام- كه اين كاروان را بر افلاكيان شرف ميبخشد- پس از گذشتن از “عُسفان” به “قُدَيد” رسيده است و اينك تا “جحفه” كه “غديرخم” كنار آن قرار دارد، راهي باقي نيست. كاروان بزرگ غدير به همراهي وجود مقدّس پنج نور پاك، پيامبر، اميرالمؤمنين، حضرت زهرا، امام حسن و امام حسين عليهم السلام- كه اين كاروان را بر افلاكيان شرف ميبخشد- پس از گذشتن از “عُسفان” به “قُدَيد” رسيده است و اينك تا “جحفه” كه “غديرخم” كنار آن قرار دارد، راهي باقي نيست. آنچه در غدير براي مردم بيان ميشود بزرگترين پيام اسلام، يعني ولايت اهل بيت عليهم السلام ميباشد كه اهميّت آن از هر اصل ديگري در اسلام برتر است. نماز كه خود ستون دين است، به هنگام سفر، كوتاه و شكسته خوانده ميشود و در حالاتي، ساقط است يا روزه بر كهنسالان و بيماران و مسافران حرام شمرده شده است؛ اما ولايت بر هر زن و مرد، پير و جوان، كوچك و بزرگ…. واجب است و تخلّف از آن در هيچ هنگامي جايز نيست. غدير خود حكايتِ متخلّف از ولايت را چنين گزارش ميكند: در آخرين ساعات روز سوم واقعة غدير يعني 21 ذيالحجه، “حارث فِهْري” با دوازده نفر از يارانش نزد پيامبر صلي الله عليه و آله ميآيد: اي محمّد، سؤالي دارم! اين كه دربارة عليّبن ابيطالب گفتي: «مَن كنتُ مولاهُ فَعليٌّ مَولاه..» از جانب پروردگار بود يا گفتة خود توست؟ پيشواي اسلام پاسخ ميدهد: «خداوند به من وحي كرده است و واسطة بين خدا و من، جبرئيل است. من اعلام كنندة پيام خداوندم و بدون اجازة پروردگارم خبري نميدهم.» مرد نگونبخت بد نهاد ميغرّد: «خدايا! اگر آن چه محمّد ميگويد حق و از جانب توست، سنگي از آسمان بر من بيفكن و عذابي دردناك فرو فرست.» همين كه سخن حارث تمام ميشود و به راه ميافتد، خداوند سنگي از آسمان بر او ميفرستد كه وي را دردم هلاك ميگرداند و ماجراي اصحاب فيل، در برابر ديدگان يكصدوبيست هزار حاضر در وادي غدير، تكرار ميشود. آن گاه فرشتة وحي فرود ميآيد: «سَأَلَ سائلُ بِعذابٍ واقعٍ ، للكافرينَ ليسَ لَهُ دافعٌ» (معارج/1و2)1 «سؤال كنندهاي، عذابي را كه وقوعش حتمي است طلب ميكند. (او بداند كه اين عذاب) كافران را در برميگيرد و هيچكس را توان دفعِ آن نيست.» -------------------------------------------------------------------------------- 1. مدارك علماي شيعه: بحارالانوار/37/ص136، الغدير/1/ص239 و برخي مدارك مربوط به اهل سنّت: تفسير غريب القرآن حافظ ابو عبيد هروي، دعاه الهداه حاكم حسكاني
|
جستجومقالاتدر لحظاتی که پیکر پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) دفن می شد، عملا نیز توصیه او درباره ولایت علی (علیه السلام) ـ که مسیر حرکت سیاسی جامعه اسلامی را تبیین می کرد ـ دفن می شد. پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) با ظرافتی که تنها از او باید انتظار داشت، علی (علیه السلام) را "ولی مؤمنان" معرفی کرد، نه "ولی مسلمین" و این واقعیت را تصریح کرد که کسانی که تسلیم شرایط سیاسی شده و اسلام آورده اند و اینک مسلمان نامیده می شوند، ولایت او را نخواهند پذیرفت. ولی از کسانی که به پیامبری پیامبر ایمان آورده و ولایت پیامبر را پذیرفته اند، انتظار می رود که پذیرای ولایت علی (علیه السلام) باشند.
در این شرایط، فاطمه (علیها السلام) می دید که عملا پیام و پیامبر هر دو از دست رفته اند و یا دست کم پیام پیامبر در برابر موج تجدیدنظرطلبی و ارتجاع1 در خطر از دست رفتن است و اگر کسی در مقابل این سیل زمانگیر و ایمان برانداز مقاومت نکند، همه چیز از دست خواهد رفت. همه چیز! ... برای همیشه! ... |
|||||||||||||||||
1.pdf
